Γκρί παραμύθι...

...Αυτό το άγχος της πρώτης συνάντησης..να μην περνάνε αυτά τα καταραμένα λεπτά.Και όταν συναντάτε ο ένας τον άλλον ο χρόνος πάλι τρέχει..τρέχει πολύ..λες και θέλει να προλάβει κάτι.Και πάλι απ' την αρχή.Με μια διαφορά.Τώρα ο χρόνος θα σταματούσε και θα έπρεπε να ζήσεις με μια ανάμνηση.Αλλά για πόσο καιρό θα κρατούσες αυτή την ανάμνηση??
Με νύχια και δόντια προσπαθείς να κρατήσεις αυτές τις στιγμές.Αυτά τα μάτια..αυτό το βλέμμα..αυτά τα χέρια..αυτό το άρωμα.Μη στα "πάρει" ο χρόνος.Μη τα ξεθωριάσει.Ουσιαστικά μια "μάχη" ή ένας "πόλεμος" με τον χρόνο..και τον εαυτό σου.
Η πιο μεγάλη μάχη όμως είναι με τον εαυτό σου.Αχ..αυτό το άτιμο μυαλό..αυτή η "προδότρια" καρδιά.Μια δύσκολη "συμμαχία".Το μυαλό να θυμάται και η καρδιά μαζόχα να χτυπά δυνατά.
Ο χρόνος τρέχει  μπροστά στα μάτια. Το pause δεν πατιέται.Άνθρωποι σου μιλούν.Φίλοι γελάνε,τρέχουν,φωνάζουν.Η μέρα γίνεται γρήγορα νύχτα.Δεν περνάει!!Και εσύ απλά θέλεις να τους εξαφανίσεις όλους..όλα.Κλείνεις τα μάτια.Τίποτα άλλο.
Ανούσιο το παρόν.Εντελώς ανούσιο.Δεν θες να τα ζεις αυτά.Ούτε να γελάς.Ούτε να μιλάς.Δεν το θες αυτό το παρόν.Θα το συγκρίνεις πάντα με το παρελθόν.Αυτές τις μέρες,μήνες,χρόνια..να τα συγκρίνεις με λίγες ώρες ή λίγα λεπτά.Αυτός ο "βιασμός" του τώρα και οι παρορμητικές σκέψεις να πιάσεις το ακουστικό και να πληκτρολογήσει αυτό το λυτρωτικό αριθμό.Πόσο δυναμώνει αυτή η ανάγκη μέρα με την μέρα.Πόσο ακόμα?!
Εκείνες τις στιγμές απλά παίρνεις το τηλέφωνο στο χέρι.Σκέφτεσαι τι θα πες.Πέρασαν μήνες..έχασες το μέτρημα.Πληκτρολογείς γρήγορα τον αριθμό.Παίρνεις μια ανάσα.Το κλείνεις και το βάζεις στη θέση του.Καλύτερα έτσι.Τι θα' λεγες?!!.."μου λείπει?"..είναι λίγο.
Ή να έλεγες "σε χρειάζομαι εδώ γιατί δεν αντέχω την ζωή που αναγκάζομαι να ζω και σιγά-σιγά μου κόβεται η ανάσα"..αυτό μάλλον είναι πολύ για την στιγμή..και την καρδιά.Η γλώσσα δεν θα μπορούσε να τα ξεστομίσει..ενώ το μυαλό δεν θα μπορούσε να "διαβάσει" όλα αυτά τα συναισθήματα της καρδιάς.
Το μόνο θετικό είναι ότι η καρδιά είναι εκ φύσεως μαζόχα...συνηθίζει.
Όλος ο εαυτός σου είναι μια συνωμοσία του εαυτού σου.Πως γίνεται λοιπόν να νικήσεις?!Η μόνη λύση είναι να συμβιβαστείς με τον νέο σου εαυτό.
Ο κόσμος τριγύρω χτυπιέται..ζητάει..Αλλά τι να δώσεις?!Δεν ανήκεις στον εαυτό σου.Ούτε η καρδιά,ούτε το σώμα,ούτε το μυαλό.Τι να δώσεις λοιπόν?!Τι να εξηγήσεις?!Ότι ζεις σε μια ανάμνηση?!Ότι τα'χεις δώσει όλα!!
Ποιος θα σε ακούσει?! Οι άνθρωποι έχουν ένα ελάττωμα.
Ζητάνε..ζητάνε πράγματα ή απαντήσεις έχοντας τα αυτιά τους..κλειστά!!!
Πόση η ανάγκη να σταματήσει για λίγο αυτός ο πόνος.Θυμώνεις με τον εαυτό σου και πάλι πονάς.Βρίσκεις όμως έναν τρόπο να "αποσπάσεις" τον πόνο της καρδιάς.Σφίγγεις το χέρι σου δυνατά.Μουδιάζει. 
Τώρα μπορείς να επικεντρωθείς και να απολαύσεις αυτό που περίμενες μέρες..μήνες.
Επιτέλους νιώθεις να ανασαίνεις.Νιώθεις την ανάσα σου να κατεβαίνει.Προσπαθείς να πάρεις όσες αναπνοές μπορείς..να προλάβεις.....Το τηλέφωνο έκλεισε....
Το μόνο που σου μένει να θυμάσαι αυτά τα λεπτά της "λύτρωσης"...είναι τα σημάδια απο τα νύχια σου.Δεν ονειρεύτηκες.
Οι επόμενες μέρες θα είναι πιο εύκολες.
Δυστυχώς αυτό το συναίσθημα κρατάει για λίγο.Σε κυριαρχεί πάλι η ανάγκη να ξαναπληκτρολογήσεις τον αριθμό.Να ανασάνεις.
Αχ αυτά τα χέρια...έχουν την ιδιότητα να κάνουν ότι τους καπνίσει και να αρπάζουν το ακουστικό.Ενώ το μυαλό να θυμάται αυτούς τους 10 αριθμούς.Η καρδιά χτυπά σαν τρελή.
Προτιμάς να ουρλιάξεις παρα να πατήσεις ενα τόσο δα κουμπάκι.
Θα περάσουν μήνες πάλι...το ξέρεις!!


Όλα άρχισαν με μια ματιά ενα καλοκαίρι...και όλα θα τελειώσουν με μια ματιά.
Η ζωή ξέρει να κλείνει κεφάλαια...αλλά και να ανοίγει.
Το σημαντικότερο κεφάλαιο θα είναι η κόρη σας....